Στο δρόμο προς το Ρέθυμνο, ανατολικά του χωριού, επί του Βρυσιανού ποταμού, υπάρχει η Ελληνική Καμάρα, μια αρχαία γέφυρα ελληνορωμαϊκών χρόνων....

Αρχικά η γέφυρα αυτή είχε κτιστεί με ογκόλιθους, χωρίς λάσπη. Όταν κάποτε την παρέσυρε το ποτάμι, ξανακτίστηκε στο ίδιο σημείο, με τα ίδια υλικά, με τη μόνη διαφορά ότι προστέθηκε συνθετική ύλη ασβέστη.
Το άνοιγμα του τόξου είναι 11,1 Ο μ., το ύψος από την κοίτη 8,40 μ. και το πάχος του τοίχου 4,80 μ. Ο Μ. Δέφνερ, που ασχολήθηκε με τη μελέτη της καμάρας αυτής, σημειώνει ένα ποίημα κάποιου χωρικού από το Εμπρόσνερο, που αναφέρεται στο θεμελίωμα της καμάρας (το ποίημα αναδημοσιεύεται από το βιβλίο του Στέργιου Γ. Σπανάκη "Κρήτη").

"'Oντε ν’ εθεμελιώνανε την Eλληνική Καμάρα
oλnμερίς τη χτίζανε κι’ από βραδύς εxάλα
’πο ’κειά πουλιά περάσανε και γλυκοκελαnδούσα:
Ετού καμάρα δε στέκεται μουδέ θεμέλιο κάνει
όξω άνε βάλει ο πρωτομάστορας θεμέλιο τη γυναίκα του
Κι ο μάστορας ως τ’ άκουσε πoλλά του βαρoφάνn
Πάει, και βρίσκει τη και ζύμωνε αφράτο παξιμάδι.
Άφες, κερά, το Ζυμωτό και βρες ρούχα να βάλεις
γιατί σε σγουραφίσανε θεμέλιο τσn καμάρας.
Κούνια μου κούνιε το παιδί, κούνια νανάριζέ το,
και συ καλή γειτόνισσα, άμε ξετύλιξέ το.
Οι όρθες τρώνε το ψωμί κι οι σκύλοι το παιδί τσn.
Αφήστε με να σας επώ, αν είναι, τρία λόγια:
Τρεις αδερφήδες είμαστε κι οι τρεις μας κακομοίρες.
Η μια επήγ’ από φωθιά, n άλλη από πηγάδι
κι εγώ το κακορίζικο θεμέλιο τση καμάρας.
Πάρε τρυγόνι, ομορφιά και συ, παγώνι, κάλλη
και συ, το ξενικόσταρο. πάρε τα τα μαλλιά μου
να μην τα πάρ’ άλλη καμιά να ’χει τα βάσανά μου.
Ο γεις τση χτυπά με πηλό κι άλλος με το χαλίκι
κι ατός του πρωτομάστορα με το βαρύ πελέκι…."